هنگامه كذب و غيبت و بهتان است

ايـــام نــزول شاخص ايمــــان است

محمـود شود رييــس يا ميــرحسين

پيروز نخست معــركه شيطان است

                                                                                                                        نيمه خرداد 88

ديريست منتظرم

كه شبي تا صبح

زير باران چشمانت، بدون چتر بايستم

و جانم را با دردت لبالب كنم

... تا آن شب

                هر روز شب يلداست.

                                                                                                                  شب يلداي 83

بلبــل خوش‌نواي من، هان تو شنو نــــداي من

                                   گشته ســيه رداي من، سيــــنه دريده واي من

آن مه پرفروغ شب شد خمش او به نيمه شب

                                   مســـــت مي وصـــال رب يــار رهيــده واي من

خـــود گل و خـــود نگار ما خــود بت گل‌عذار ما

                                   از قفــس آن هــــزار ما دوش پريــــــده واي من

دل همه بي‌قــــرار او ســر همه خــــــاك پاي‌او

                                   قوت جـــــان نداي او سوگ رسيــــده واي مــن

پيــــــر مغان ديـــــر ما مرشد راه و سيـــــــر ما

                                   ذاكـــــــر شر و خيـــــر ما راه‌ بريــــــده واي ‌مـن

خم‌ خم‌خرقه‌پوش ‌شب مي‌مي نوش وصل رب

                                   ني ني شيخ حق طلب ژالـــه به ديده واي من

               از غم فـــرق آن اميــــر گشته فسرده اين امير

               بتكــــده را برفته پــير پشت خمـــــيده واي من

                                                                                                                       ۱۴ خرداد ۶۸

به یاد پرواز مبهم مرحوم مهربان « محمدحسین خسروی» دوره۱۱

دیرآمدی بهار ندیدی چه تلخ و ســرد

شیرین مرگ خسرو ما را فسانه کرد

                                                                                                                                                         (۸۷/۲/۱ جاده چالوس)

صحـن بهشت، بوی خــــدا، نغــــمه اذان      عصــر وداع، اشـک روان، یـــــار مهربــــان

هرچه سکــوت، قصــــه ناگفتـــنی عشق     هرچــــه نگــــاه، پر زده تــــا اوج آســــمان

نفــــس آرزو کند کـــــه زمان کند بگــــذرد     تـــن آرزو کـــــند که بمیرد در ایــــــن مکان

لطف خــدا و عشق و رضا و من و حبیب     خوشتر ازین حضور چه خواهم درین جهان

اشک وداع کیــــست مپرس و معـــاف دار

آبی ترین آرامشــم ای مهربــان بمـــــــان

                                                                                                                                            (بهمن ۸۲   صحن گوهرشاد)

 

« برای امشب سیدمحمد عزیز»

چشم در چشم امیـد

دست در دست وصال

گوش بـر نغمه عشق

پای در راه کمـــــــــال

                   بوم نقاشی رویاها را

                                           در شبی پاییزی

                                                             رنگ نوروز زنیم

 

   ـ به یاد سال سوم دوره ده و تلخی های شیرینش (و با احترام به ملک الشعرا)

دوره ی ده را نگــــه کن دوره است این یا بلاست     کار دوره با خداست

دست کل مــدرسه از دست دوره بر خــــــداست     کار دوره با خداست

گـــــر معــــلم دیر آیـــــد سوت و کف برپــــا شود     مهدکودک وا شـــود

چــــون معلم مشق گویــــد گوییا روز عزاســـــت     کار دوره با خداست

لیگ وحشت گشته برپا مشت خـــود را کن گره      پشت پا یـــادت نره

نوبت بــــــــازی زمین یـــــادآور کرب و بلاســـــت      کار دوره با خداست

گپ بزن وقت نمــــــاز و بین ارکـــــــان وضــــــــو       یک جوک دیـگر بگو

هیچکس جایی نگفته شادی از مذهب جـداست      کار دوره با خداست

از صـداقــــت گفت بــا ما کــــــرد وقت مـــا تلـف      گور بابــــای طــــرف

رونویســی و تقـــلب بهتـــرین ابـــــــــزار ماست      کار دوره با خداست

گفتــم آخر این کمدها جـــــزو بیت المال نیست      گفت بیت المال چیست

مشت باران کن کمد را بی خیال ارث بابـــاست      کار دوره با خداست

لانه ی موش است گویی از کثـــیفی هر کلاس      شد نظافت آس و پاس

خرده ی گچ بر زمین و گرد و خاکش بر هواست      کار دوره با خداست

گفتم آخــــر ما ز یاران چشـــم یاری داشتــــیم      خود غلط پنداشتیم

گفت رنــــدی زیر لب مشکل معلـم رهنـماست       کار دروه با خداست                            (زمستان ۸۲)

 

 « طرف کرم ز کس نبست این دل پر امید من »     حافظ

ســـاده مهربـــان من از چه غمین نشـسته ای         بـــاز مگــو ز هیــــچ کس طرف کرم نبســـته ای

قصـــه قلب عاشــــقت جمله به نقـــد می خرم         گرچه تمام وســع من هست دل شکســـته ای

کولــه درد و رنـــــج تو تــا ســر قلــه می کشــم         گــر تو قبـــول می کنــی همــره پای بســته ای

کاش کــه کـــوه بــودم و تکــیه گهــی بــرای تــو        حیف که مانده ام من و عشق به گل نشسته ای

                                  گفت به خنـده ای امیـر ایــــن همــه ادعــا مکـن

                                  نیـست حریف درد من سـنگ صـبور خســته ای                              (دی ماه ۸۲)

شب که گردد چشم مردم گرم خواب          مــــردم چشـــــم من آید غـــــرق آب

اشک من از چشمـــه عشقش روان          جــان مـن از آتــش هجــــرش به تاب

یاد بـــــاد آن حلقــــه شیـــرین درس           ما بـــــه او مشغول و او سر در کتاب

درس حســـن او تمـام آموختـــــــیم            تا کـــــه او اندیشه می کرد از جواب

مردمــــان را ترس باشـد از جحـــیم            عاشقــان را آتـــــش هجران عقــاب

                                                                                                                                                                      ( بهــار ۷۵)

        

در بــارگـــه عشـــق ، در پـــــــرده شـب

 

مــن بـــــــودم و آن يگــــانه مهـــر و ادب

 

                        تـــا آن کـــه شب قـــــــدر ميسـر نشــود

 

       میسوخت تب از حســادت و دوسـت ز تب

 

                                                                                                          (تابستان83 ـ بارگاه سوم)